منیر مومن ءِ نوکیں دستونک ”درمیا“

16

اندرءَ ساچان اِنت جنگے درمیا
ہچ مہ بو اندیم سہتے درمیا

وابےءَ شہمیتءُ وابءَ گار بیت
زندگی آہوئی ترْاسے درمیا

وپتگیں نکشانی باتن گوانک جنت
ہر دریگءَ قبر اِنت چمّے درمیا

بے سماء در کائے پیڑائیت دلءَ
ایوکی موکوئی تندے درمیا

اَچ ما پد اے کِشکاں بس مونجے تچیت
پیچ دنت ہر دمکءَ برْمشے درمیا

چو کہ استالءَ رُدیت دزگیر کنت
گلزمینءِ گم کٹینگے درمیا

بیگہہءَ زوریتءُ زیمر کئیل کنت
یک گنوکے، بس بچارئِے، درمیا

روشنائیں کسّہے تئی گم بلے
اندرءَ نندءُ نبیس ئِے درمیا

چو کہ اوستے گیمرئے، گندئے وتا
گواتءَ دستءَ اِنت چراگے درمیا

لبءِ ایمان اِنت منیر اے ہلکہءَ
زندگی بانوریں ترسے درمی

+ posts

Muneer Momen is the finest modernist poet of his age. He has changed the way Balochi poetry was once composed.