مئے بازارءَ کُنَر باز اِنت، بلے پێسرا انگه گێشتر بوتگ. وڑ وڑێں کُنَر؛ بےساھگێں کُنَر، بےبورّ ءُ بَرێں کُنَر؛ دْراجێں کُنَر، بےگَڈَّگێں کُنَر؛ ءُ کِرمیئێں کُنر؛ ناکۆ کمالانءِ پَلّءِ تْرُپشێں کُنر.
ناکۆءَ مُدام جاک اَت: ”شُمئے گْونڈۆ شئیتان اَنت. کُنَر نئیلنت، اَمبُڑی نئیلنت. زبَگێں کُنگۆءِ ورَگ بوته؟“ ناکۆ کماشے اَت، جاک ءُ سلواتئےِ آدت کتگاَت. ءُ ما گْونڈۆ اَتێں، شئیتانی چۆں مَکُتێں!
برے برے جێڑاں مئے لۆگ سکّێں ھرابێں جاگھےءَ اَنت، رۆڑءِ کَشا. ساریءَ شَرّ اَت، نوں مێتگ گُشئے شَھرے جۆڑ بوتگ. انچۆ که رۆچ در کئیت، گاڑیانی آواز، شۆر ءُ شار بازارءَ سرا زورنت تاں رۆچ اێر برؤت.
مئے لۆگءِ کَشا، رۆڑءِ آ دستا کُنَرے بوتگ. کمّو یات اِنت، مئے کَسانیءَ اشیءَ بورّ کتگ، بلے منا یات نکنت اشیءَ کُنری دانَگے ھم پِر بوتگ. ما مدام اشیءَ دْرنگُل بوتگێں. ما که ٹَپّاںپاپلی لئیب کتگ، گڑا من ٹپّگا گێشتر ھمِدا اتکگاں. برے برے که چه کؤرءَ آیگا بوتگێں، ھمێشیءِ ساھگءَ دَمے بالا کتگ. مدرسه ھمِدا کَشا بوتگ. دانکه مُلّا نئیاتکگ، ما ھمێشیءِ چێرا ٹێری لئیب کتگ.
سُھبءَ اِدا ھچ وڑا آیگ نبوتگ، ھرتالے چیزّےءِ سر په در. سُھبءَ اے شێراءِ گئیراج بوتگ. ما په شێراءَ هچبر کۆٹییے یا کاپرے ندیست. ھرکَسءَ که گاڑی گِریس کنگی بوت، ھمِدا کُنَرءِ چێرا آورتئےِ. سُھبءَ اے کُنر شێراءِ گئیراج اَت ءُ بێگاہءَ مئے لئیبجاہ.
شێرا چۆناها وَ مئے ھمساھگ بوتگ، بلے لَڈّ ءُ لۆگ وتی جَنءِ مێتگءَ بوتگ، هسپتالءِ بازارءَ، کامرانءِ لۆگءِ پُشتا. شێرا ھمۆدا وتی جَنءِ لۆگءَ بوتگ.
وھد گْوزاں بوت. من مستر بوتاں، پِتءَ منا شَھرءَ وانگا دێم دات. چُٹیاں که اتکاں، سما بوت مێتگ منا پجّاه آرَگا نهاِنت، پورا ما درامد اێں. برے برے نعیمءِ دکّانءِ پُشتا اتک ءُ نِشتاں. رۆڑءِ آ دستءِ همے کُنَر که دیست، گڑا منی ءُ مێتگءِ سیادیءَ پدا جاه جت. شێرا تاں بێگاہءَ کارا اَت. مدام کَند ءُ بچکندءِ تها اَت. اِزمکارے اَت. چینچو هندوستانی ازمکارءِ گێگانئےِ گِپتنت. یک رۆچے من جُست کُت: ”تؤ مرچاں تاں دێرا کار کنئے، پرچا؟“
”زَرّءِ بستار چِلّے، دانءِ نهاد سَرءَ ٹِلّے. اتکگ مرچاں بجلیءِ بِلّے، مردم کار مکنت، گڑا کِیلّے. انچۆ نهاِنت، راج؟ بدئے سابونے وائے، ماسٹر بَسۆٹ ترا بگیپت.“ ما درستاں بس کندِت. شێرا کمالءِ اِزمکارے اَت. پُرسءِ سرا مردمئےِ کندێنتگاَنت، مارا کِلّیت!.
نعیمءِ دکانءِ پُشتا شێراءَ که وتی سئیکل چالو کُت، دوتّاں بازار سرا زُرت. ”ماسٹر بَسۆٹءِ مگِسکاں کُشگا آں.“ درُستانی ٹهک آزمانءَ شُتنت. شێرا دێم په چگۆگیءِ کَهنءَ، جانءِ شۆدگا راه گِپت.
وھد ءُ اُمر نجَلّنت. من شالءَ اَتاں، پئیسبُکءَ شێراءِ مَرگءِ ھال دیست. چُٹیاں که اتکاں، ھمُک بێگاہ رۆڑءِ آ دستا نعیمءِ دکّانءِ پُشتا نِشتاں. من مدام کُنَر دیست، شێراءِ تْرانَگءَ کپتاں. ”راج! شێرا چۆں مُرت؟ ترا یات اِنت، شێراءَ وتی بچَکّے سک جَت؟ کارے انچۆ که هلاس کت، سیدا چگۆگیءَ شُت، گندئے؟ شێرا ازمکارے اَت.“ من، راج، شھزاد ءُ دگه بچک که نِشتێں، شێراءِ کسّه الّم بوت.
نوں شێراءِ مَرگءَ دێر اِنت. شێراءِ نامءَ ھم کَس نگیپت. من چُٹیاں مێتگءَ اتکگاں، گِنداں مئے لۆگءِ کشا، رۆڑءِ آ دستا بِڈُوءَ سروێسے پچ کتگ، سئیکل ءُ گاڑی شۆدیت. پُلّآبادی بچَکّےءَ آٹۆزے پچ کتگ. استاد رفیقءِ گئیراج انگه ھستاِنت. نعیمءِ دکّانءِ پُشتا کْوھاڑی مردَکّءِ گئیراج ھم ھستاِنت. نۆکێں کاپَرے جۆڑ بوتگ، بلے من مرچی ھئیال کُت، مئے لۆگءِ کشا، رۆڑءِ آ دستا کُنَر نێست. ءُ دێر اِنت من شێرا شمُشتگ. من مرچی ھم شێراءِ تْرانَگءَ نکپتگاَتاں، اگاں من ماسٹر بسۆٹ مدیستێں.
شێرا نوں نێستاِنت. آ کُنَرِش هم گُڈّتگ. باندا ماسٹر بسۆٹ ھم نبیت؟ چۆن بیت؟ پمێشکا مرچی من دل کتگ که شێراءِ کسّهءَ نبشته کناں، که شێرا گیر آرگ ببیت، بلے ھما اِنت نِشتگ ءُ جێڑگا آں که کسّهءَ بندات چۆں بکناں؟ سۆچئےِ، گۆں من نبیت.
من بس وتی لۆگءِ کَشءِ، رۆڑءِ آ دستءِ همے جاگهءِ نامءَ ”شێراءِ کُنَر“ کناں. اے نام وت کَسّهے.
Mehraj Mehr is based in Kech, Balochistan, and is a student of English Literature and Linguistics at the University of Turbat.
