کالو که چمّئےِ مُدام مێتگءِ دروازگ، ءُ دمکانی اے سر ءُ آ سرا سکّ اَتنت، مرچی ڈنّۆ ڈُنّۆ اَت. مێتگ ھچبر چۆ تُک ءُ نُکّ نبوتگ؛ گْونڈۆانی کوکّار ءُ چیوَلگاں مێتگ سرا زُرتگ، شپاں که گْونڈۆ واب بوتگاَنت، مُجکّی ھپۆگانی دْوا ءُ زاھانی مئیپَل بوتگ. سُھباں، انچۆ که پاد اَتکگئے، چه دورءَ تئوارے نزّیک آھان بوتگ: ”بیاااائے چُکّاں! بانکلێنکے!“ ھچ مبوتێں، شاکارگے، کُلّگے، ھولّاسگے، پلێنگگے وَ بوتگاَت، بلے مرچی مێتگ گْواتءَ گۆن اَت.
کالوءَ مێتگءِ دَمک گْواز کُتنت ءُ لۆگاں سَر کشّان بوت. گۆشئےِ مِکّ کُتگاَتنت، پۆنزئِے زمینءَ لتاران کُت ءُ بۆ چنان بوت.
مێتگ که ھامۆش اَت، کالوءَ دێم پَلّانی نێمگا دات. گۆں پَلّاں مزاربندءِ مردمانی دۆستی اَجب اَت؛ پَلّ په نێزگاراں رِزکے اَت، ءُ په سێرێناں شان ءُ شرَپے. واجهاں چه پَلّاں ھچ کَٹّے درکار نهاَت، بلے انگه، په پَلّانی تهنا آباد کنگا دو دو دھکانِش داشتگاَت. پلّانی ڈَنگَر ءُ کُنٹگِش مُدام نۆک کُتنت که پَسے ڈگاراں مجنت. بلے نوں پلّانی گِرزدپی پچ اَتنت ءُ ھُدائی یله اَتنت. کالوءَ پَلّ پیش پیش کُتنت ءُ مێتگءَ واتر بوت.
چۆ ھم نهاِنت که کالو تھنا دلوارگ اَت. شروءَ کالوءَ وتی آزادیءِ مزا ھم شرّیءَ گِپت، ورگا تماشهئےِ کُت. لۆگ ءُ بۆرچی پچ اَتنت، کالوءَ ورگ مُچ اَت. مردمی ”کُچیکّککک!“ءِ، تاچێنگءِ، ڈۆک جنگءِ، ءُ تیراں ٹُنگ ٹُنگ بوّگءِ تُرسئےِ نێستاَت. بلے نوں که کالوءِ تهنائیءَ لهتێں هپتگ گْوستگاَت، مێتگءِ پَشت کپتگێں ورگ ھلاس بوتگاَتنت، پلّانی بَجِن ءُ جۆ ھُشک تَرّتگاَتنت، ٹانکی بےآپ اَتنت، کالو شُد ءُ تُنّءَ جت. گۆشئِے جھل کپتنت.
کالو اے کسانُکێں مێتگءِ یکّێں کُچک اِنت که رکّتگ، اندگه دْرُست ھَشت نمبراں ٹُنگ ٹُنگ کتگاَتنت، یا کُنٹگ وارێنگ بوتگاَتنت، یا ناھاں گۆلی مان کنگ ءُ کُشگ بوتگاَتنت. کالوءَ وتی چمّ رھمکءِ چَرکیءَ تْراکێنتگاَنت. گُلّوئیءَ بگر تاں انّوں، کالوءِ لۆگ رھمکءِ لۆگءِ گلامچۆٹءِ ساھگ بوتگ. لۆگءَ ورگا ھرچی که سر اَتک، کالوءِ بھر اَت. کالو پمێشکا چه رھمکءِ لۆگءَ دگه جاگھے نشُت که رھمکءِ لۆگءَ کسّءَ سنگ نجت، ءُ نئے که پرشته ءُ ملائکتانی ھاترا کَسےءَ کالو گَلّێنت. بلے چۆ که رھمک ءُ جنءَ چه کِٹگاں بژّت، ھچبر آئیءِ نزّیکّءَ نئیاتکنت ءُ مُدام ورگِش یکّ کِرّے، دیوالی بُنےءَ رێتکنت، ءُ کالو ھما دمانءَ تچان بوت ءُ شُت.
کالوءَ، بدلءَ، رھمکءِ لۆگءِ پاسپانی کُت. کالوءَ تۆلگ ءُ رۆبا مُرگانی ورگا نئیشتنت. اگں شپاں خترھے مھسوسئےِ بوت، چانگِتئےِ. آ شَپی که کالوءَ درامَدێں بۆیے بوت، چانگِتئےِ، بلے تیرانی تئوارءَ دلتْرک کُت ءُ تاچێنت. رندا که مردماں وتی مال ءُ دلوَت زُرتنت ءُ چدا تَتکنت، کالو اگں آھانی پُشتا بکپتێں، مرچی تھنا نهاَت، بلے تیراں تُرسێنتگاَت.
اے دومی رند اَت که کالوءَ تیرانی تئوار اِشکُتگاَت. ائولی رند ھما رۆچ اَت که کالو ءُ مات رھمکءِ لۆگءِ دمکءَ اَتنت. کالو گَٹرءِ تھا اَت ءُ انچۆ که ماتئےِ ساھگءَ شَھار گپت، کْوھنێں بی ایس او واله ءُ نۆک مُلّا بوتگێں ھاجی مھمدءَ، که کُچککُشیءَ ھم نام کپتگاَت، چرّھی آس دات ءُ کالوءِ مات ٹُنگ ٹُنگ بوت.
بلے نوں کالوءَ چه ھاجیءَ نه، بے ھاجیءَ تُرسگا اَت.
مێتگءِ لڈّگءِ دومی رۆچءَ کالوءَ بۆ گِران کُت ءُ ھما راہ گِپت که مێتگءِ مردم شُتگاَتنت. بلے همۆدا که پجّارۆکێں بۆ گار ءُ درامدێں بۆ شرو بوتنت، چمۆدا بێرہئےِ کُت. نوں کالو نه شُت کنت، نه مێتگءَ نِشت کنت. بلے کالوءَ چم انگه راھاں کُتگاَتنت. یک شپے کالوءَ دیست که دورءَ چیزے زاھر اِنت. تچان تچانا شُت. په گَلے چانگتئےِ. نزّیکءَ که رسِت، دیستئےِ پلاسٹکے گْواتءَ گۆن اِنت.
کالوءَ ھر شپ، ھر رۆچ دَمک ءُ راہ گْواز کُتنت، ھولّاسِت، چانگِت، بلے ھچ. یک شپے آئیءَ وتا سَڑکءِ لمبءَ دئور دات، وتا لاشے کُتئےِ. جێڑِتئےِ که کَسے نہ کَسے وَہ کئیت، منا چَگلے جنت، منا چاریت، یا منا ”کُچیکّ“یے کنت.
لھتێں رۆچءَ رند سپاھی که په پکّا کنگا پدا اَتکنت، سڑکءِ سرا وتی گاڑِیاِش داشتنت، چه گاڑیاں اێر آتکنت، وتی پۆنزِش بَست ءُ مێتگِش چارت.
An editor and staff member at Balochsitan Times
