Home / Balochi / آزمانکے چه پُتینکاں: اوست

آزمانکے چه پُتینکاں: اوست

نوٹ: اے مئوپساں ئے آزمانکے که واجه نسیم دشتیا بلوچیا ترّینتگ. اے چه واجه عبدالحکیم بلوچئے نزّ آورتگیں ”گچین آمانکا“ زورگ بوتگ که 1970 آ چه بلوچی اکیڈمیئے نیمگا چاپ و شنگ بوتگ. ما تهنا آزمانکئے نبشه رهبند مٹّ کتگ بله پروف و زبانی ردی نگپتگ‌انت تاں آزمانک وتی اسل رنگا مئے وانوکاں سر ببیت

تئو منی زندئے اجبیں کسّئوا اشکنگا هدوناک ائے. نوں که مں وتی ورناییئے سال وارتگنت و ہچ پُشتپدے نداراں گڑا وتی کسئوئے سهرا کنگا چیا تُرساں؟ بله اے لبزا بکں که تئو گوں دگه کسّا نکنئے.

مں وتی ورناییئے روچاں سک شرّرنگ و زیبایں دُتّگے بوتگُن. پمیشکا بازیں ورناے په مں گنوک بیتگ بله مں وت هم هر کسا دوستی کُرتگ گوں، هُبّ و واهگئے وشّیں کئیپانی تنگگا کاگدیں رَکّ مدام تُنّیگ بیتگ اَنت۔

باز جنیں آدم وتی زندمانیا یک رندے وَه دوستیَ کنت بله مں وتی ورنایں زندا هُبّ و دوستیئے تهر تهریں شراباں تنگے وارتگُن. یک برے گوں مں اجبیں کسّهے بوت. منی هئیال ات که اے جیڑه کدی هلاسَ نبیت بله پدا ایمنی بیت. جیڑهئے نشاں گار بیتنت.

 مروچی مں وتی زندئے پُردردیں آزمانکا پدّر کناں. منی آروسا پُریں سالے گْوستگ ات. منی لوگئے واجه یک هانوادهیں مردے ات. بله آ منا هچ دوست نه ات چیا که چُشیں دوستی مں پسند نکُت که په گر و دارئے سرا ببیت.

چوناها منی لوگواجهئے جْوانیں هیل و آدت اتنت بله اکل و زانتا بیبَهر اَت. آییئے گپ و تْراناں همے زانگ بیتگ ات که اے هئیال آییئے دل و دماگئے تها پت و پیرکاں ساریا ماں گیتکگ انت. آ چار و بچارا ابید یکدم وتی هئیالئے سرا اوشتیت اِشیا دی نچاریت که هئیال په رهبند انت که نہ.

مئے گس کلّگئے توکا ات. آییئے چاریں نیمگاں درچکانی کتار رُستگیں کاهانی سبزیں نداره باز جلوه ناک ات و یک گْونڈیں گْورمے هست اَت، منی لوگواجها په جنگلی جانورانی شکارا اودا کُڈّ (شکاری کُڈکّ) اَڈّ کُتگ ات. مئے گْورا بازیں مولد و ٹیه بوتگ. دربان و داشتها لوگئے تها دست چُلوپگی کار کُرتنت۔ من اے چورهیں جنکارا ماں اسپینا، داں پنچ سالا وتی گْورا داشتگ ات. مزن پهوالیں بله سک وپاداریں نیاڑیے ات. آییئے گردن، دیمئے زیبایی و کدّهیں چمّانی سیاهیا وش بْراه دات. هر وهدا آییئے ریزیں مهپر ماں پیشانیگا شنگ اتنت. چوناها آ شانزده سالی جنکے ات بله چو بیست سالی جنکا ات.

ما اودا دیراں شکار کُت۔ برے برے وتی جنگلا، برے کرّ و گْوراں. زمستانئے ائول ‌سر اَت، یک ورنایں مردے مُدام مئے لوگا آهت و شُت. بله پدا ناگهاں وتی رئو آ یله داتی. من هئیال گْور نکُت. اینکس منا سما بوت که منی لوگواجهئے رو و دما باز پرک کُتگ.

آ مرد یک گْران، سنگینیں ورناے ات. منی موکلا ابید لوگئے چار چوپا هم پادی ایر نکُت. البته باز براں شپئے وهدا ماں گسئے پیژهاگا ترّگا دیستُن. پمیشکا مں گوں وتی لوگواجها اے بارئوا گپ جت ته منا روک روکا چارِت و رندا درّاینتی،”متُرس بلکیں داشته اِنت.”

یک ببیگاهے منی جود سک بیتب اَت، منا گْوشتی که بیا روباهئے شکارا رئواں، هر روچَ کئیت مئے مُرگانَ وارت. مں هئیراں بیتاں، پسّه نداتُن. انگه منا برابر چارگا اَت. گڑا من گوشت، “جْوان اِنت. سر گر، من جاڑی اُن.”

منی مرد سک بیوڑ و نگیگ اَت. برے پاد آهت، برے اوشتات. من نزانت پرچیا چُش اِنت. شپئے ده کلاکا منی گْورا آهت. گْوشتی، ” تئو جاڑی ائے؟” من گْوشت، “هئو.” پاد آهت و اوشتاتاں.

“ترا وتی سرا مزن اوست اِنت؟”

اوست پمیشکا که مں روباهئے شکارا تئیی همراه اُن.

شپ بیوانک اَت. زَرد زَردیں ماه مئے گمناکیں لوگئے سرا دْرپشگا اَت. بازارا هچ چڑکّه و بْرمشے نیست اَت. ما دویں رئوان اتیں. منی مَرد چُپّ اَت بله وتی لنٹاں گَٹ چِنَگا اَت. آییئے چم اینگُر و آنگُر سئیل کنگا اتنت. ما زوت هما گْورمئے کرّا رستیں. آییئے آپ مرّه (ساکن) اَت و چئولانی آپ کلَهے دی گوشانَ نکپت. گڑا ما وتی شکاری کڈّئے تها پُترتیں.

آییا وتی تُپنگ پر کُرت، بُلٹئے تئوارا من گُڑتُن. وهدے آییا منارا گُڑَگا دیست ته دمانا درّاینتی، “اگاں ترا تُرسیت گڑا واتر کن.”

“انّہ، انّہ من مُپتا نئیاتکگُن”

“شر اِنت، مستر وت ائے.” آییا پسئو دات. پدا چپ بوت. داں نیم کلاکا گپ و تْرانے نبوت. من چُشیں بیوانکیا دم بُرتُن. پمیشکا آییارا جُست کُرت، “تئو سدّکّ ائے اِدا روباهَ کئیت؟”

آ یکدم پچ لرزِت، گُوشئے من آییارا چینڈکے پاتک.

“”تئو دلا مجیڑ، من سدّکّ اُن که روباهَ کئیت.

منی هئیالا مں گُڑگا اتُن که منی لوگواجها منی باسکارا زور پر دات. پدا گْوشتی آ اِنت. بچار دْرچکانی چیرا تئو چیزے گندئے. من هچ ندیست بله آییا تُپنگئے دپ تچک کُت. منا شر چارِتی. مں وت هم ڈنّا چارگا اتُن. ناگهاں سئے گامئے سرا یک مردے پدّر بوت. ماهکانیئے روژنایں شپ تیز تیز رئوان ات گوشئے که تچگئے دِه دِها اَت. همئے سهتا تُپنگا آس بُرت. آ مرد چو تیر وارتگیں شکارا تتّرانا ماں زمینئے سرا کپت۔ من باز تُرسِتُن، یک پِریاتے جت. بله یک تئیاریں دستیا منی گردنارا گپت. اے منی مرد اَت. آییا وتی زورمندیں دستاں منا چست کُرت و تچَگا لگّت۔ گڑا هما جونئے سرا منا چگل داتی. منی سرئے هوش برجاه نه ات بیسُدّ اتُن. من بس همینکس زانت که آ منا زندگا نئیلیت بله دگه مردمیا چه درگئیبا منی مردئے سرا بیڑ آئورت. آرا زمینئے سرا دئوری دات. انگت من هچ نزانت که چے کارے؟ پمیشکا من گُشاد گُشادا پاد آهتُن۔ من چارِت آ مئے داشته اَت. آییا چو شور وارتگیں پُلنگا منی لوگواجهارا زمینئے سرا چگل داتگ ات. آییئے پُٹ، بروت و جانارا چانکُر پاچگا اَت. پدا اناگها گوشئے آییا دگه چیزیئے هئیال آهت. آییا منی مرد یله دات و مرتگیں مردمارا گُلایش کُرت. آییئے لُنٹ و پیشانیگی چُکّتنت و رندا آهستگا آیی دویں لنٹانا پچ کُرت، چو که آ ساهئے رئوگا چارگا اِنت یا دوستیئے هما دْراجیں توشگا شوهاز کنگا اِنت که آییا دایمی گار کُتگ ات.

منی مردا چه زمینا چست بئیگا منی نیمگا دیست۔ آییا کم و باز زانتگ اَت۔ منی پاداں کپت و منّت و زاری کُت و گوشتی، “منا پهل کن. منا تئیی سرا اوست نه ات و من اے جنکئے دوست کُشت. من چونیں ٹوهیں ردے وارت۔ منا پهل کن.” بله من اے مُرتگیں انسان و اے زندگیں جنکئے اجبیں پَکّ و بوسگاں، پریاتاں، هیکّارگاں، نا اُمیت و گمناکیں هالتاں چارگا اتُن که آییئے سینگئے تها لهڑ اتنت. منا انچو سما بوت که منی ساه بند بئیگا اِنت و منی دل چیرِپُپّاں رئوگا اِنت.

About News Desk

Check Also

Military still stationed at Balochistan University despite assurances to Senate

Hundreds of paramilitary Frontier Corps personnel are still stationed at the University of Balochistan even …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *