Home / Balochi / جی۔ایم بلوچ: منی ناکو، منی داوادار

جی۔ایم بلوچ: منی ناکو، منی داوادار

ساجد حسین ءِ اے نبشتانک تاج بلوچ ءَ چہ انگریزی ءَ بلوچی ءَ ترَینتگ۔ ساجد ءَ پدا رجانک چارِتگ ءُ زبان وتی ہساب ءَ مٹ کتگ تاکہ نبشتانک ءِ اسل رنگ گار مہ بیت۔

ما، تو بگش، ہر روچ مِڑِتیں۔ سیاستءِ سرا۔ من بی ایس او والا ورنایے اتاں ءُ آ کوْہنیں راجدوستیں سیاسی لیڈرءُ بلوچ نیشنل موومنٹ ءِ سازوک ات۔ بلے آئی ءَ ہجبر منی کتابی گپ ورنایے ءِ یوٹوپیا نہ گُشت ءُ ڈالچار نہ کت انت۔ من ہرچی گُشت، منی گپ ئِے مُدام الکاپی ءَ گوشداشت، سگریٹے روک ئِے کُت ءُ دَمے جَت ئےِ تاکہ وتی جواب ءِ تیار کنگا آئی ءَ کمے موہ بہ رسیت۔

برے برے ما انچو بُرز کپتیں کہ منی مات، بزاں آئی ءِ گہار ءَ وتی گُشان مئے نیام ءَ ایر کت، ( بلوچانی دود اِنت کہ اگاں جنگ ءِ پِڑءَ جنین وتی گُشان ءَ نیام ءَ ایر کنت تہ مردین آئی ءِ شرپ ءَ زہم جنگی ءَ دارنت)۔

مئے سیاسی منزل یکّین اَت۔ ما سیاسی ہمکار اتیں۔ مئے دوئینانی گَل پہ بلوچستان ءِ آزادی ءَ جہد ءَ اتنت ءُ دوئیں اتحادی اتنت۔ ما طریقہ کار ءِ سرا ہمشور نہ اتیں۔

آ آس پِرداروکیں گُشتانک دیوکے ات۔ آئیءَ کراچی پریس کلب ءِ دیما بلوچ سلاہ بندیں سرمچارانی پلّہ مرزی کت۔ ہما وہداں کہ انوگیں جُنز نوک گام ات، یک رَندے آئی ءَ وتی جند ءِ میتگ، مندءَ، فوجیانی چیک پوسٹانی چست کنائینگ ءِ واستا ریلی یے کشّ اِت۔ فوجیاں آہانی سرا ربّڑ ءِ تیر گوارِت۔ آ پُشت ءَ نہ کنزِت اَنت۔ گُڈّیءَ ایف سی ءِ کمانڈرءَ آ سلاہ جت کہ اگں شُما مارا بگش اِت کہ مئے فوجیانی سرا کئے انت کہ اُرُش کنگا انت ما اے چیک پوسٹاں چِست کنیں۔ آئی ءِ پسّہ چی ات؟

”توآہانی نامءَ زانَگ لوٹئے؟ من ترا جَتگ۔ ءُ منی نام گُلام مہمد ء مہمد ایوب اِنت۔ اے راکٹاں تئی کیمپانی سرا من جنَگا آں۔ تئی فوجیانی سرا اُرُش من کنگا آں۔ شما کہ چہ وتی کیمپاں در کپ ات، اے مناں کہ شمئے سرا تیر گواراں۔ اے مناں۔ نوں ترا ہرچی کنگی انت بکن، ءُ اے چیک پوسٹاں دیر کن۔“

مہلوک ءَ چیتک جَت ءُ چیک پوسٹ ہما روچ ءَ رند تِرا دور کنگ بوت اَنت۔

من آئی ءِ ہر کسی دیما سلاہ بندیں آجوئی دوستانی پلہ مرزی ءَ وش نہ اتاں۔ دگہ بازیں گپّانی سرا ما گوں یکے دومی ءَ ہم سنّت نہ اتیں بلے مئے جنگ ءُ داوایانی بُن ہمیش اَت۔ منی دلیل ایش اَت کہ ما سیاسی گروپ ایں ءُ مارا ماں میتگ ءُ بازاراں کار کنگی اِنت۔ مئے مکسد لس بلوچ ءِ پاد کنگ انت دانکہ گیشتر مہلونک مئے ہمراہداری بہ کنت۔ دنیا ءِ دیما سِلاہ بندیں مردمانی پلہ مرزی فوج ءِ سُلُّک کنگ انت، ءُ آ چُشیءَ مارا مئے کارءَ نئیلنت۔

بلے یک رَندے لیاری، کراچی ءَ بی ایس اوءُ بی این ایم ءِ ہواریں جلسہ یے ءَ من مُچّی ءِ تہا گون اِتاں۔ آئیءَ کہ وتی گُشتانک بندات کُت منی تہہ ءِ پہریزوکیں مردم ہم میزاں میزان ءَ مِران بوت۔ آئی ءِ زبان ءَ اَنچیں سِہرے مان اَت کہ من ہم کم کم ءَ ہمے مُچّی ءِ پیما بوان بوتاں کہ آئیءِ ہمک لبزءِ سرا گَل ءَ چیتک جَنَگا اَت۔

بلے لوگ ءَ کہ اَتکیں، ما پدا مڑ اِتیں۔ ”تو فوج چہ پیسرا اُشو داتہ، مرچی تو دپ گوں ایم کیو ایم (سیاسی گروپے کہ کراچیءَ سرا وتی ہاکمی ءِ دارگ ءَ وتی مخالفانی کوش ءَ ہم چک ءُ پد نہ بیت ) ءَ کُتہ۔ آ ہم اُردوءَ، تانکہ تئی ہبرءَ الکاپی ءَ سرپد بہ بنت۔ تو دُژمناں گیش کنان ئے۔ کراچی ءَ تئی کُشگ پہ ایم کیو ایم ءَ مزنیں کارے نہ اِنت۔“

آئی ءَ چہ وتی شیرچاہ ءَ گُٹّے گِپت، سگریٹے روک کُت، وتی نندگ ءِ راست ئےِ وش کُت ءُ بچکندِت ئِے: ”اے (ایم کیو ایم والا) مئے مردمانی سرا ہملہ کنگا اَنت۔ ایم کیو ایم کراچی ءَ بلوچ ءِ زور ءَ سرپد انت (200 لَکّ مردم ءِ پورٹ سٹی، کراچیءَ بلوچانی یک مزنیں آبادی یے)۔ ایم کیو ایم والہانءَ اے ہبر وش نہ بیت کہ بلوچانی تہا سیاسی یجّاگہی یے بہ بیت۔ من آہانءَ اے کُلہہ دیم دات کہ ما وتی مہلوکءِ پہریزگ ءَ زانیں“۔ آئیءَ وتی چاہ ءِ گُڈّی ترمپ وارتءُ سگریٹ ءَ را دَمے جَت۔

ایم کیو ایم والاہاں مئے سنگتانی دپترءِ دیما لہتیں تیر گوات ءَ داتگ ات، تہنا ہمے پیگام ءِ دیگا کہ آ کراچیءَ ہچ رنگیں سیاسی چِست ءُ ایر مہ کننت۔ ایم۔کیو۔ایم ءِ تیرگواری ءِ جواب ءَ چئیرمین (بلوچانی تہا آ چئیرمین ءِ نام ءَ زانگ بیت) ءِ جواب نہ بوتیگین یے ات۔ آئی ءَ گُشت: ”اگاں شمارا تیر ہَست، مارا راکٹ ہَست۔“ یک برے ہمے گپ ئےِ بلوچیءَ کت، ءُ پدا گشت ئِے: ”چو بلکیں شمئے سر پِر نہ بیت، من ہمے گپاں اُردوءَ کناں“۔

منی نزءَ چئیرمین بے پرواہے ات ءُ آئی ءِ منّوکانی دل ءَ نہ تُرسے۔ بے پرواہی ءُ نہ تُرسی ءِ نیام ءَ لکیرءِ کشّگ گران اِنت، بلے من ہجبر آئی ءِ دیم ءِ سرا تُرس نہ دیست۔

فوج اے گپ ءَ زانگا اَت کہ آ تہنا گوں وتی دپ ءِ ہبر ءَ بلوچ ورناہاں تُپنگ چِست کنگ پرمائینت کنت۔ ہرجاگہ شُت، چاروگِر آئی ءِ سرا اتنت۔ بازینے وَ آئیءَ پجہ آئورت۔ آہانی رَد دیگ ءِ واستا آئی ءَ وتی لوگ ءُ راہ مُدام بدل کنان کُت اَنت۔ بلے اے گپّ ئےِ زانت کہ اند ءُ نااِند ءَ آئی ءَ چِست کننت چیا کہ فوج ءَ بلوچ جہدکارانی گار کنگ ءِ کار دیر ات بندات کتگ ات۔ آ، آہانی لیڈر اَت۔ بلے اَنگہ جلسہاں گُشتانک دیگا ات ءُ کراچی پریس کلب ءِ دیما مظاہرہاں بہر زورگا ات۔

آ روچی ہم جلسہے اَت۔ 3 دسمبر 2006ءَ۔ آئی ءَ جانے شُشت ، گُد مَٹّ کُت انت، سرءَ ٹیلے مُشت، ءُ چہ لوگءَ درآہگءِ وہدءَ منا جُست ئےِ کُت: ”تو زانا نیائے گوں؟“۔ من چہ بلوچانی سیاسی کارانی رہبند ءَ نہ وش اتاں ءُ منا روگ ہچ دلءَ نہ اَت۔ ”اِنّاں“، من گُشت، ءُ آ دَر کَپت۔

”شمئے پِتانی میراث چیا بہر نہ بنت؟“، آئیءِ زالءَ منا مِڑگ ءِ وڑا گُشت۔

تئی مَرد وتا مانشُردینیت۔ ءُ ہرجاگہ مردمانی دیما منیءُ منی سنگتانی ہلاپءَ گپ کنت“، من زَنگ جت۔”

”اے اِسپیتیں دروگے۔ تئی ہلاپءَ ہجبہ لبزے ہم نہ گُشی۔ راستے کہ تئی لہتہیں سنگتانی سرا وش انت ءُ وتی نہ وشی ءَ چیر ہم نہ دنت بلے بلے تئی ہلاپءَ کدی ءُ کُجا گپ ئےِ جتگ؟“

ما انگہ گپ ءَ اتیں کہ آئی ءَ را فونے اَتک۔ فون ئِے گپت۔ دمانُکےءَ چو بُت ءَ ہُشکءُ ہیران بوت، پَدا گشت ئِے: ”بُرتگ اِش“۔

من ہچ نہ گُشتءُ چہ لوگ ءَ پہ تچگ در اَتکاں۔ ڈَنّءَ ہور اَت، منا بسءُ رَکشہءِ کراءِ واستا زَر ہم گون نیست ات کہ لیاریءَ برواں، بچاراں چے بوتہ۔ من ہورءِ سرا دو کیلومیٹر ءِ کساسءَ تچان ءَ شُتاں، چہ ہما سنگتاں کہ آئی ءَ نادوست اتنت، یکے ءِ کِرّا کمے زر بدل زُرت۔

من تاں نُہہ ماہ تچگ گوازینت۔ اے عدالتءُ آ عدالت۔ پرے وکیلءُ پرا وکیل۔ کراچی تاں لاہور، تاں اسلام آباد۔ برے ایمنسٹی انٹرنیشنل ءِ آفس ءَ برے ایچ آر سی پیءِ۔ مارا ہچ ہال رسگا نہ اَت کہ کج اِنت۔

20 ستمبر 2007 ءَ من بسےءَ سوار اتاں ءُ اسلام آباد ءَ رسگی اتاں۔ دومی روچ ءَ سپریم کورٹ ءَ آئی ءِ کیسءِ پیشی اَت۔ من اے سپرءِ واستا سنگتےءِ کِرّا 4000 کلدار وام کتگ ات کہ دنیگہ بدل نہ داتگ انت۔ چہ اسلام آباد ءَ لہتے میل پیسر، منا میسیجے اَتک کہ فوج ءَ آ بلوچستانءِ نیامجینی شہر، سبی، ءِ پولیس ءِ دست ءَ داتہ۔

لہتے وَہد اَت کہ اے وڑیں دروگیں ہبر بوگا ات۔ منا پمیشکا باوَر نہ بوت۔ پدا منا چہ نوکیں نمبرے ءَ فونے اَتک۔ فون کنوک آئی ءِ پارٹی ءِ باسکے اَت۔ آہاں کہ اے ہال اشکتگ اَت، سبی ءِ پولیس اسٹیشن ءَ مُچ بوتگ اتنت۔ آئی ءَ چراہاں یکے پرماتگ ات کہ منا فون بکنت۔

”وتی ناکوءَ ہبر کنئے گوں؟“ فون کنوک ءَ جُست کت۔

من نزانت چے بگشاں۔ بلکیں آئی ایس آئی ءِ مردمے۔ بلے پدا من آئیءِ جند ءِ توار اِشکُت۔ ”ہاں اڑئے، بیا واپس۔“ کَسےءَ، بلکیں آئیءِ زالءَ، ہال داتگ اَت کہ من اسلام آباد رَواگایاں۔

دومی روچ ءَ آئیءَ را تُربتءَ، آئیءِ جندءِ دمگءِ جیلءَ بُرت اِش۔ ءُ لہتے روچ ءَ رَند یلہ اِش دات۔ ہرکس آئیءِ چارگ ءَ شُت۔ چہ بلوچستانءِ ہمک شہرءُ میتگءَ۔ من نہ شُتاں۔ آ نوں پدا منی سیاسی دینکار اَت۔

اَنچو کہ دراَتک، وتی آس شانیں گُشتانک ئےِ بندات کتنت۔ پاکستانءَ را بیہار دیگءُ گُشگا اَت کہ اگاں منا نِگُٹ کنگ لوٹئے، منا بُکُش ئے۔ لہتے روچ ءَ رَند وہدے آ کراچی ءَ وی ٹارچر ءِ ٹپّانی علاج ءَ اتک، مئے داوا پدا شروع بوت اَنت۔ ہما پیشءِ مردم اَت، بس مُود اِش چتہءُ کَسان کتگ اتنت۔ دیم ءِ سرا گوشت ءِ نشنان ہم نیست ات۔ آئی ءِ چہ بنیاد ءَ مزنیں گوش پورا مَستر بوتگ اتنت۔ بلے چہ گوشاں گران ات۔ وتی پَشک ءِ دیمءِ کیسگ ءِ موبائل فون ءِ گھنٹی ءِ توارئےِ ہم اِش نہ کُت۔

ghulam-aftribune

”اشاں منی سرا چیزے پتاتہ ءُ منی ہیال ءَ کَرَنٹ اش جتہ“، من کہ ٹارچر سیل ءِ اذیتانی جست کت تہ بچکندانءَ گشت ئِے۔ چو اِندگرانی پیما کہ تہاری ٹارچرسیلاںی اذیت ءَ چہ گوستگ اتنت ءُ درآہگءَ رَند وتی ٹارچر سیلءِ ہلاس نہ بووکیں انچیں کسہ اش کت انت کہ مردم ءِ جان ءِ پُٹ پاد اتک انت، آئی ءَ وتی اذیتانی بارہ ءَ باز ہبر نہ کُت۔ ”برے برے منا جت اِش، زاہءُ بد اِش کت، سِلاہ بندیں ٹولیانی جُستءُ پد اِش کت۔ بَسّ“۔ ہروہدا کہ من جست کت، جواب ئِے ہمیش اَت۔ بلے آئی ءَ بَس نہ کُت۔

آئیءِ تَہلءُ ترُندیں گشتانک اَنگہ پہ فوجءَ سردردے اتنت۔ 2008ءَ، یک روچے من لائبریریءَ نشتہءُ چیزے نبشتہ کنگءِ جہد ءَ اتاں، یکےءَ منا فون کت کہ آ کراچی پریس کلب ءِ دیما تکریرےءَ بوتہ، پولیسءَ گپتہءُ بُرتہ۔

من چہ لائبریریءَ در اتکاں، سنگتے فون کت کہ پریس کلب ءِ نزیکءُ گورءِ پولیس اسٹیشناں بہ پٹّیت۔ منی دل جَنَگا اَت کہ یکرَندے پدا آئی ءَ ”بیگواہ“ کننت۔ روڈ رَش اتنت ءُ منا ہما جاگہ ءَ رسگا گھنٹہے لگّ اِت۔ منی سنگت ءَ منا فون کت کہ آئی ء۔ شَک اِںت سَدّرءِ تھانہءَ داشتگ اِش چیا کہ تھانہ دار تَچکیں جوابے دیگءَ نہ اِنت۔ من گُشت کہ ہمودا بہ جَل داں من برَساں۔ من کہ سر بوتاں، مارا گُشگ بوت کہ تھانہ دار گَٹّ اِنت، بہ نند اِت۔ کساس گھنٹہےءَ رَند، منا کہ آسن ءِ اسٹول ءِ سرءِ نندگ ءَ دَمبُرت، من پاد اتک ءُ اے دیم ءُ آ دیما روگ ءُ آہگ ءَ بوتاں۔ روچ نوکی کپتگ اَت۔ ہمے اے دیم ءُ آ دیم ءِ گردگانی تہا من تھانہ دارءِ دپترءِ تہا پہ دُزچَمی چارِت کہ پکّا بہ کناں واکی گَٹّ اِنت یا مارا ہُشک ءَ رْلّینگا اِنت۔ من آئی ءِ بوٹ دیست اَنت۔ سارتیں گینّے کش ات۔ آ ہمدا اَت۔ فوج ءَ نہ بُرتگ اَت۔

نوں من نادَزرسیں اسٹوڈنٹے نہ اتاں۔ من پاکستانءِ مستریں انگلش روتاک ءَ اہوالکارے ءِ بستار ءَ کارءَ اتاں۔ من وتی کارڈ دیم دات تھانہ دارءِ کرَا، ءُ تھانہ دارءَ منا تہا توار کت۔

”اے تئی چی اِنت؟“، تھانہ دارءَ جُست کت۔

”منی ناکو اِنت“۔

تھانہ دارءَ گین سارتے کَشّ اِت، ڈیوالءَ لونجانیں سیاہیں بورڈے منا پیشداشت۔ بورڈءِ سرا گوں اسپیتیں رَنگءَ، بُرزءَ تاں جہلءَ لہتے نام نبشتہ اَت۔ ”اے درست، اے تھانہ ءِ پیسری ایس ایچ او (تھانہ دار) آنی نام اَنت۔ ہرکسی بدلی ءِ روچ ہم نبشتہ اِنت۔ تو گُشت تو جرنلسٹے ئے؟ بچار، اے تھانہ ءِ گیشتر ایس ایچ اوءَ ماہےءَ گیش نہ جَتہ۔ زانئے چیا؟“ من ہچ نہ گُشت۔ ”پمشکا کہ کراچی پریس کلب ہمے تھانہءِ ہَدّان اِنتءُ تئی ناکو ہمک ہپتگ ہمودا کئیتءُ پاکستانءَ زاہءُ بَد کنت“۔ آئیءَ کمو دَم کُت۔ ”پدا فوجی کاینت مئے مات ءُ گہاراں زاہ دینت کہ ما پرچہ تئی ناکو ءَ نہ داریں۔“

من جہد ءَ اتاں کہ آئی ءِ نہ گُشتگیں ہبرءَ سرپد بوت بکناں۔ نوں منی دل جَم اَت آئی ءَ دیرءَ دارگ ءِ وڑا نہ اَنت۔ تہنا پہ تُرسینگ ءَ گپتگ اِش۔

”سوری سَر، منی ناکوءَ شُمارا پریشان کتہ۔ بلے، نوں دگہ برے پریس کلبءِ دیما نئیت“، من زانت کہ من دروگیں کرارے کنگا آں۔

”ہئو، پلیز، من ایف آئی آر دَرج نہ کناں۔ سُہب ءَ مجسٹریٹ ءَ برئو، کَسانیں جُرمانہے جَنت، پُرّ اِش کن، ءُ چمودا کَشّءُ بر ئِے۔ بلے سرپد ئےِ کن“۔

”ضرور“۔ من پدا دروگیں کرارے کُت۔ من پورا پِتے اتاںءُ اسکولءِ ماسٹرءَ دِلجمی دیگا اتاں کہ منی چُک دگہ رَندے شیتانی نہ کنت۔

دومی سُہب ءَ مہلہ، ما مجسٹریٹءِ دپترءَ اتیں۔ سَررِتکگیں، تنک ءُ تہاریں دپترے اَت۔ دَپترءِ تہا اینچو جاگہ نیست ات کہ آہاں اینچو فائل مان کتگ ات۔ ما داں کِساس 20 منٹ ءَ اَنچو اوشتاتگ اتیں۔ مجسٹریٹ فائلاں چارگا اَت، گُشئے سہی نہ اَت کہ ما ہم ہمودا ایں۔ سرئِے کہ چست کت ءُ چارِت ئِے، من دَمبُردہیں مَردے دیست کہ وتی اُمرءِ شَستُمی سال ئِے نزّیک کتگ اَت۔

”ملزم کئے انت؟“، جُست ئِے کُت۔

”اِش اِنت“، من پہ ہجالتی دَست دیم پہ وتی ناکوءَ ٹال کت۔

مجسٹریٹءَ آئی ءِ نیمگا چارِت۔ دوشی ئیں شپ آئی ءَ تھانہ ءَ گوازینتگ ات ءُ اسپیتیں رییش ئےِ تِج اتنت۔

”وتی اُمبرءَ بچار۔ اے اُمرءَ مردُم چشیں کار کنت؟ امنءُ امان ءِ مسئلہ پیدا کنگءِ بدل ءَ تو نوں بائد اِنت گوں وتی نُماسگاں لیب ءَ بوتین ئے“۔

من ہُدا ہُدا کنگا اتاں کہ آ جوریں جوابے مہ دنت۔ چہ مجسٹریٹ ءَ سَتر کم بگرئے، 25 سالءَ کَستر اَت۔ بلے چو بَلَد اَت۔ ہِچ ئِے نہ گُشت۔ آئی ءَ دگہ روچے ڈنّ ءَ گوازینگی ات کہ پدا پریس کلب ءَ برئوت یا آئی ءِ گُپتارءِ سِہرءَ مَستیں مردمانی مُچی یے ءِ دیما آسگواریں گُشتانکے بدنت۔

آ چہ جیلءَ دَر اَتک۔ نوں مارا گوں یکے دومیءَ کار نیست اَت، کم از کم پرا دمان ءَ۔ مجسٹریٹ ءِ دپترءِ دیما مُچّی یے آئی ءِ ودارءَ اَت۔ ”لوگءَ گِنداں گُڑا“، منا گُشت ئِےءُ گوں مُچّی ءِ ہمرائی ءَ شُت۔

آ شپ ءَ دیرءَ کہ لوگءَ رَسِت، چہ مئے مستریں جنگاں یکے بوت۔ مات بار بار تہا دور کنگا اَت، بلے اے بَری پہ مئے سَلاہ کنگا نا، پہ وتی کاشی، نِپاد، سَرجاہ ءُ چادراں کہ من دوشی تھانہ ءَ بُرتگ اتنت ءُ ہمودا بیہال کتگ اتنت۔ ”اے نوں شُتگ انت۔ تو کراچیءِ پولیسءَ نزانئے“۔ من وَس کت آ مئے سرا بہ چُٹّیت، بلے آ ہم وتی برات ءِ وڑیں یڈّکے اَت۔ ”من ہر ہالءَ لوٹان اِش۔ ءُ اگں دیم ءِ رَندا جیلءَ شُتے، پہ تو ورگ دیم نہ دیاں“، آئی نوں دیم گوں وتی برات ءَ کتگ اَت۔ مئے سیاسی جنگ نوں لوگی داوایے جوڑ بوتگ اَت۔ ما کرار کت کہ ما آئی ءِ واستا نوکیں رَزان بہا زُوریں، بلے ما ہجبر نہ زُرت۔

آ گوں وتی زال، مات ءُ گہاراں کتگیں کرارانی موکگءَ زبر نہ اَت۔ زال ئِے زُبان داتگ اَت کہ تئی واستا اے۔سی یے گِراں، نہ گپت ئِے۔ بلے گوں وتی مہلوک ءَ کتگیں کول ئِے موک اِت۔ کساس ہمک دیوانءُ جسلہ ءَ کول ئے کُت کہ من پہ آزاد بلوچستان ءَ وتی ساہ ءَ سَر گوْزاں۔

3 اپریل 2009 ءَ، آ تربتءَ، چہ وتی وکیلءِ دپترءَ گِرگءُ برگ بوت۔ 9 اپریل ءَ آئی ءِ تیر درْشتگیں لاش دَست کَپت۔

منی ہیال انگہ ہمیش اِنت کہ آئیءِ سیاسی حکمت عملی رَد اَت۔ بلے آئی ءَ گوں وتی ”رَدیں“ حکمت عملیءَ لَکّاں بلوچ ءَ را وتی آزاتیں بلوچستان ءِ واب ءِ پورا کنگ ءِ واستا چِست کُت۔ منی انگہ گُشاں کہ منی داتگیں حکمت عملی شَر بوتہ، بلے من چے کُت؟ من چہ ہما ہزاریں زہرءَ پُرّیں بلوچاں یکے اتاں کہ مندءَ، آئیءِ لوگءَ جم بوتگ اتنت ءُ  دل ءَ آئیءِ بیر ءِ گِرگ ءِ کرار ءَ کنگا اتنت۔

من اے کرار ہم پورا نہ کت۔ بلے بازینےءَ کُت، یا کم از کم ہمے جہد ءَ کنگا انت۔

About Taj Baloch

mm
Taj Baloch is a poet and linguist. He published the first anthology of his poetry in 2016 in both Roman and Arabic scripts.

Check Also

 ہما اہوالکار کہ وردیانی ٹھیکہ دار جوڑ بوت

اے نبشتانک ساجد حسین ءُ تاج بلوچ ءَ چہ نامداریں ناول نویس ءُ اہوالکار محمد …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *